Alexander Haus                 

Powieść Szczypce do kurczaków

Powieść, która dotyczy w gruncie rzeczy każdego z nas − bez względu na preferencje czytelnicze, przekonania i wykształcenie…

 

Mimo że „Szczypce do kurczaków” są czymś w rodzaju komedii, problematyka, którą porusza książka, ma się nijak do żartów, śmiechu i wygłupów. Dotyczy bowiem – co tu dużo pisać – bliskich relacji z drugim człowiekiem. W alegoryczny i absurdalny sposób książka ta obnaża postawę i stosunek współczesnego człowieka do związku i partnerstwa, stawia cały szereg retorycznych pytań o to, czy wolno lub nie porzucać dotychczas najbliższą nam osobę, oraz próbuje pokazać − w sposób dość przewrotny − jak należałoby postępować. Fundamentalnymi pojęciami w powieści są: honor, szacunek, współzależność i odpowiedzialność – omówione i/lub przedstawione w taki sposób, iż wydawałoby się, że ktoś tutaj sobie z nich – delikatnie mówiąc – drwi. Powieść nazwałem: powieścią hybrydową (łączy ona w sobie różne gatunki literackie), powieścią absurdalną (poprzez absurd obnaża opłakaną rzeczywistość i ludzkie postawy) oraz powieścią alegoryczną (za pomocą alegorii analizuje rzeczywistość i postawy, odzwierciedla je, a następnie dyskretnie uczy, jak nie postępować…). 

 

 

Drodzy Czytelnicy: dziękuję za odwiedzenie mojego literackiego świata. Strona ta powstała m.in. z myślą o tych, którzy chcieliby rozczytywać się w literaturze pisanej przede wszystkim sercem i rozumem, a nie tylko − trendem (w utworach „subtelnych” i pełnych poetyckiego obrazowania)… Zapraszam wszystkich, którym znudziła się już sztampowa, ciosana równej długości zdaniami komercyjna proza; tych, którym leży na sercu jakość i przyszłość literackiego przekazu, oraz wszystkich wrażliwych ludzi. Posłuchajcie, proszę, moich wierszy i spróbujcie pokochać tę skromną poezję i prozę Alexandra Hausa. Niech literatura piękna naprawdę będzie piękna! Otwieram przed Państwem wrota do mojego literackiego świata i zapraszam do jego wnętrza…

Czytam prawdziwą

i wartościową literaturę

// Tutaj wpisz lub wklej swój kod JavaScript
 

Alegorie i symbolika w książce

 

 
Styl i struktura powieści jako alegoria współczesnych związków
 
Sam styl narracji oraz język wyczerpujący również potocyzmy i inwektywy jest swoistą alegorią dzisiejszych relacji międzyludzkich, współczesnych związków oraz niewłaściwych postaw i zachowań, które dotyczą niemal każdego z nas.
 
 
Postacie alegoryczne i semialegoryczne
 
Niemal każda z postaci w jakimś sensie stanowi uosobienie lub odzwierciedlenie konkretnych ludzkich cech i postaw. Ich charakterystyczne imiona stanowią bezpośrednie odniesienie do całych zjawisk, pojęć lub właściwości, za - lub pod którymi odnaleźć możemy owe cechy i postawy. W powieści znajdziemy m.in. takie postaci, jak: dr hab. Miłosierdzia Julio Iglesias, prof. dr hab. Aniela Amorowicz, Rzucariusz Skurwiel, dr Lasencja Szprycha-Dorżnięcia'łko, Przecudowniś, Jołmen, Cizisława Szybkoręka, lek. Lewa Kłamczucha, Marzycielka Białokoniowa, prezydent Bolek Lolek, etc.
 
 
Alegoryczność tytułowych szczypców
do kurczaków
 
Cały "motyw ze szczypcami" obecny aż do końca fabuły nosi znamiona alegorii (pozwolą Państwo, że nie zdradzę w tym miejscu jego "symboliki").
 
 
 
 
 
 

 

 

Alegoryczność całych obrazów/scen/rozdziałów

 

Rozdział 18 (dla przykładu), w którym uczestniczymy w niecodziennym wykładzie dr Lasencji Szprychy-Dorżnięcia'łko - w czasie którego młoda atrakcyjna akademik dokonuje analizy i ekstensji semantycznej wyrazu "zajebiście" oraz do tablicy bieże również popularne powiedzenie "carpe diem" - odnosi się przede wszystkim do współczesnego podejścia młodych ludzi do miłości oraz do ich braku poszanowania wartości i tradycji... By uchwycić całą złożoność prezentowanej alegorii, trzeba zapoznać się z całym wykładem pani doktor (z całą sceną).
 
Wg tego samego wzorca, niemal każda scena w książce (prawie każdy wątek lub rozdział) ma swój punkt odniesienia (nawiązuje do konkretnych sytuacji, obrazów, zjawisk).
 
Alegoryczność i/lub symbolika w utworze zespala się w dużej mierze z intertekstualnością. W książce bowiem napotykamy na odniesienia do różnych dzieł filmowych lub literackich lub do rzeczywistych postaci (głównie do osób ze świata polskiej polityki).
 
 

Refreny narracyjne w powieści

 
W powieści często sięgam po zabieg o charakterze refrenu. Powtórzenia partii prozy lub stylizowanie niektórych sekwencji narracyjnych na coś w rodzaju refrenów, kalki syntaktyczne (składniowe) w obrębie tego samego rozdziału lub przeniesienia fragmentów struktury składniowej z jednego rozdziału do drugiego – nazywam umownie refrenami narracyjnymi.
 
 
 
 
 
 
 
Funkcją refrenów narracyjnych – poza urozmaiceniem i nadaniem prozie niecodziennej dynamiki – jest wyeksponowanie określonych motywów/wątków lub problematyki poruszanej w powieści (jest to szczególny rodzaj emfazy: położenia nacisku na to, co jest istotne w toku narracji). Refreny narracyjne mają również znamiona niestandardowej alegorii: ich rolą jest także unaocznienie odbiorcy faktu, że my, ludzie, często nie potrafimy słuchać drugiego człowieka, wobec czego potrzeba nam bezustannie powtarzać prosty przekaz , a nawet tak banalne sformułowania jak – truizmy.
 
[Niemal wszyscy mamy problem ze słuchaniem najbliższych nam osób, stąd może potrzeba nam czasem osoby trzeciej, która przypomni o sprawach ważnych i w pewien sposób „zmusi” do uruchomienia szarych komórek – do słuchania drugiego człowieka. Ponadto, refreny narracyjne w „Szczypcach o kurczaków” są alegorycznym odniesieniem (nawiązaniem) do prostej sceny z życia każdego z nas. Sceny, którą można by niejako sparafrazować słowami: „Ja do ciebie mówię, a jakby grochem o ścianę. Ja próbuję nawiązać z tobą dialog, a w zasadzie odprawiam monolog. A gdy ty coś mówisz, to ja już nie słucham. Gdy próbujesz nawiązać ze mną dialog, to ja słyszę już tylko monolog”… ]
 
 
Hiperbolizacja w tekście
 
Niektóre partie narracji mają wyraźne znamiona hiperboli. W przypadku książki - przywołana hiperbola to w zasadzie nic innego jak pewnego rodzaju przerysowanie scen, karykaturalność postaci lub ich zachowań, absurdalne (niejako wyolbrzymione) fakty i/lub wątki oraz chwilami patos, pseudopatos, czasem pseudonaukowość... Zabiegi te często znajdują przełożenie na wyżej opisaną alegoryczność w utworze.
 
Dla przykładu: Nie można literalnie (dosłownie) odczytywać sceny, w której podczas wykładu jednej z wykładowczyń wypada coś z dróg rodnych; coś, po co natychmiast sięga jeden ze studentów, podnosząc to z ziemi. Nie powinno się również literalnie odczytywać faktu, że Aniela Amorowicz po dwudziestu pięciu latach od rozpadu swojego małżeństwa nadal nie może zapomnieć o mężu (mało kto przy zdrowych zmysłach będzie wzdychał do człowieka, którego ostatnio widział ćwierć wieku temu...). Nie należy chyba również wierzyć w to, że czyjaś papuga ma nadprzyrodzone zdolności, lub w to, że standardem jest, że szanowane panie profesor chodzą wszystkie w kapeluszu, używają binokli, a do tego sypną czasem inwektywą jak z rynsztoka... Hiperbole te służą przerysowaniu, uwypukleniu, odniesieniu (do czegoś) i "uabsurdalnieniu" (również - czegoś)...   

 

 

 

Wyciszyć dźwięk

 

chcę posłuchać

fragmentu audiobooka

 

 

 

chcę przeczytać

fragment powieści

 

 

Spis wybranych "postaci symboli" oraz m.in. "instytucji symboli" lub innych "nazw własnych symboli"
 
prof. dr hab. Aniela Amorowicz-Skurwiel
dr hab. Miłosierdzia Julio Iglesias
dr Lasencja Szprycha-Dorżnięcia'łko
dr Feminicjusz Asertywniak
prof. dr hab. Asertywniak
sędzia Jędza Bezduszna 
Wielki Bartek (byt wszechmogący)
prezes SIKU (Sprawiedliwości i Karalności Uprzywilejowanych):
Prawomir Sprawiedliwy
lek. Lewa Kłamczucha (pediatra-patomorfolog)
Marzycielka Białokoniowa (kobieta z rejestracji)
student Przecudowniś
student Irokez Asertywy
studentka Lafirynda
studentka Cizisława Migdałowa-Szybkoręka
student Jołmen
studentka Zakonnisława Bezwagińska
prezydent Bolek Lolek
red. Resortowa Pastorałka-Niebieska
red. Kamyk Kurczok
Rzucariusz Skurwiel
Bartolome Julio Iglesias
Cyniśk Plusk (postać symbolizująca cynizm i upadek)
Hitlera Cwanciś
Znikądysław Sretru (postać "podstawiona kukła")
Tacało Gizda (baba od kamjynic we Warszowie)
 
SIKU (Sprawiedliwość i Karalność Uprzywilejowanych)
Trybuna Darmozjadów
Plataforma
Tefałen
Ustawka Zasadnicza
Wielki Bartek
program "M jak miłość"
 
 
 

 

 

Fabuła powieści
 

Aniela Amorowicz-Skurwiel to sześćdziesięcioletnia profesor – szefowa Katedry Relacji Miłosnych na UŚ. Porzucona przed dwudziestoma pięcioma laty przez niewiernego męża do dziś nie potrafi o nim zapomnieć. Wierzy, że Rzucariusz Skurwiel – niszcząc ich związek − dopuścił się tym samym straszliwej zbrodni. W akademickim świecie profesor próbuje walczyć ze współczesnymi trendami i dążeniami do samorealizacji, samozaspakajania czy asertywności, które szeroko propaguje m.in. młody doktor Feminicjusz Asertywniak czy wybitna Lasencja Szprycha-Dorżnięcia’łko (kierownik Katedry Merkantylizmu Cielesnego).

 

W tym samym czasie, na oczach wielu świadków, giną brutalnie różne, mniej lub bardziej znane, osobistości: znana sędzia, młody doktor, student Irokez…

 

Nadchodzi moment, gdy profesor Amorowicz, w towarzystwie jedynej przyjaciółki (Miłosierdzi), udaje się w podróż do Kalnikowa-Ołomujca, gdzie transcendentna i omnipotentna siła sprawcza wymierza ludziom sprawiedliwość…

 

To tyle, Drogi Czytelniku.

Życzę przerażającej i obrazoburczej lektury!

 

 
 

 


Kompozycja książki
 

To przede wszystkim powieść, w którą włączonych zostało paręnaście wierszy z tomiku „Rozmowy z Noe i rozprawa z Blasiusem”, z fragmentami narracji wierszowanej oraz trzema rozdziałami skomponowanymi na wzór tragikomedii greckiej. Książka zawiera w sobie zatem wszystkie trzy rodzaje literackie: lirykę, epikę i dramat, z dominującą przewagą epickości.

Fabuła powieści
 

Aniela Amorowicz-Skurwiel to sześćdziesięcioletnia profesor – szefowa Katedry Relacji Miłosnych na UŚ. Porzucona przed dwudziestoma pięcioma laty przez niewiernego męża do dziś nie potrafi o nim zapomnieć. Wierzy, że Rzucariusz Skurwiel – niszcząc ich związek − dopuścił się tym samym straszliwej zbrodni. W akademickim świecie profesor próbuje walczyć ze współczesnymi trendami i dążeniami do samorealizacji, samozaspakajania czy asertywności, które szeroko propaguje m.in. młody doktor Feminicjusz Asertywniak czy wybitna Lasencja Szprycha-Dorżnięcia’łko (kierownik Katedry Merkantylizmu Cielesnego).

 

W tym samym czasie, na oczach wielu świadków, giną brutalnie różne, mniej lub bardziej znane, osobistości: znana sędzia, młody doktor, student Irokez…

 

Nadchodzi moment, gdy profesor Amorowicz, w towarzystwie jedynej przyjaciółki (Miłosierdzi), udaje się w podróż do Kalnikowa-Ołomujca, gdzie transcendentna i omnipotentna siła sprawcza wymierza ludziom sprawiedliwość…

 

To tyle, Drogi Czytelniku.

Życzę przerażającej i obrazoburczej lektury!

 

 

Kompozycja książki

 

To przede wszystkim powieść, w którą włączonych zostało paręnaście wierszy z tomiku „Rozmowy z Noe i rozprawa z Blasiusem”, z fragmentami narracji wierszowanej oraz trzema rozdziałami skomponowanymi na wzór tragikomedii greckiej. Książka zawiera w sobie zatem wszystkie trzy rodzaje literackie: lirykę, epikę i dramat, z dominującą przewagą epickości.

 

 

Rok pierwszej publikacji: 

2018

 

ISBN: 

978-83-8126-957-5

 

Wersja e-book: 

od 16,33 zł

 

Wersja książkowa

(225 stron; twarda lub miękka oprawa):

od 36,39 zł

 

Książka drukowana dostępna na platformie dystrybucyjnej RIDERO:

 

TUTAJ

 

Wersja elektroniczna dostępna również w sieci Empik oraz innych wszystkich większych księgarniach internetowych.

 

Najtaniej w RIDERO!

 

 

 

literatura audio

następna książka

copyright by alexander haus, 2018