Spektakle poetyckie

Alexander Haus                 

Powieść Arco Iris

Drodzy Czytelnicy: dziękuję za odwiedzenie mojego literackiego świata. Strona ta powstała m.in. z myślą o tych, którzy chcieliby rozczytywać się w literaturze pisanej przede wszystkim sercem i rozumem, a nie tylko − trendem (w utworach „subtelnych” i pełnych poetyckiego obrazowania)… Zapraszam wszystkich, którym znudziła się już sztampowa, ciosana równej długości zdaniami komercyjna proza; tych, którym leży na sercu jakość i przyszłość literackiego przekazu, oraz wszystkich wrażliwych ludzi. Posłuchajcie, proszę, moich wierszy i spróbujcie pokochać tę skromną poezję i prozę Alexandra Hausa. Niech literatura piękna naprawdę będzie piękna! Otwieram przed Państwem wrota do mojego literackiego świata i zapraszam do jego wnętrza…

Czytam prawdziwą

i wartościową literaturę

// Tutaj wpisz lub wklej swój kod JavaScript

Wyciszyć dźwięk

 

chcę zobaczyć

powieść

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Młody wychowawca na obozie młodzieżowym w Lloret de Mar opisuje swoje przeżycia i uczucie pustki, jakie dosięga go po powrocie do kraju z tęsknoty za Lemonem − wrażliwym młodzieńcem, który na obozie był jego podopiecznym. Bohater, kreując się na autoironicznego, sarkastycznego mizogina, obnaża przy okazji całą prawdę o Lloret: o relacjach między podopiecznymi a ich wychowawcami, o współpracy kadry pedagogicznej, o jej postawie, jej grzesznych występkach, niedoskonałościach i tęsknocie za młodością.
 
Autor, w sposób niebywale dynamiczny i obrazowy, maluje także portret dzisiejszych nastolatków, oddających się niezliczonym uciechom i marzących o zaspokojeniu najskrytszych potrzeb. Malowniczo opisuje fragment słonecznej i nostalgicznej Hiszpanii, gdzie zazdrość, chęć rządzenia innymi, hipokryzja i egoizm mieszają się z tęsknotą, namiętnością oraz potrzebą bliskości drugiego człowieka.
 
Dynamizm, humor, sarkazm, metafizyka, wielki społeczny problem natury etycznej… i odwieczny problem jednostki − miłość… Symbolem tego wszystkiego jest − Lloret de Mar.

Aniela Amorowicz-Skurwiel to sześćdziesięcioletnia profesor – szefowa Katedry Relacji Miłosnych na UŚ. Porzucona przed dwudziestoma pięcioma laty przez niewiernego męża do dziś nie potrafi o nim zapomnieć. Wierzy, że Rzucariusz Skurwiel – niszcząc ich związek − dopuścił się tym samym straszliwej zbrodni. W akademickim świecie profesor próbuje walczyć ze współczesnymi trendami i dążeniami do samorealizacji, samozaspakajania czy asertywności, które szeroko propaguje m.in. młody doktor Feminicjusz Asertywniak czy wybitna Lasencja Szprycha-Dorżnięcia’łko (kierownik Katedry Merkantylizmu Cielesnego).

 

W tym samym czasie, na oczach wielu świadków, giną brutalnie różne, mniej lub bardziej znane, osobistości: znana sędzia, młody doktor, student Irokez…

 

Nadchodzi moment, gdy profesor Amorowicz, w towarzystwie jedynej przyjaciółki (Miłosierdzi), udaje się w podróż do Kalnikowa-Ołomujca, gdzie transcendentna i omnipotentna siła sprawcza wymierza ludziom sprawiedliwość…

 

W pięknym malowniczym górskim miasteczku powstaje Liceum Cortázara. Funkcję dyrektora obejmuje w nim młoda, atrakcyjna pani doktor – pól Polka, pół Hiszpanka – która po wielu latach spędzonych w Maladze powraca do swojego rodzinnego kraju i miasta. Do tego samego miasta w ślad za nią "powraca" postać tajemniczego i chorego psychicznie mężczyzny. Rozkochany w  sławnej ze swych lirycznych arcydziełek młodej poetce (tej samej pani doktor), mężczyzna ten poddaje jej aktualne życie procesowi wnikliwej lustracji: przez lunetę śledzi każdy jej krok, nieomal czyniąc z niej boginię, do której prawie się modli. Nie zauważa jednak, że jego postać jest w pewien sposób „nierzeczywista”...


Tymczasem młoda, wrażliwa Susan, przekonana, że powrót do kraju jej dzieciństwa pozwoli jej uleczyć się z bolesnych rozczarowań w byłym związku, zaczyna angażować się emocjonalnie w relację ze swoim podopiecznym, oczarowana jego lirykami i nietuzinkową osobowością. W świecie marzeń widzi siebie jako kobietę, która spotkała w końcu na swej drodze poetyckiego księcia, o jakim zawsze w głębi duszy śniła. Czuje, że ów książę podobnie jak ona tęskni za prawdziwą miłością. Nie przychodzi jej jednak do głowy, że jej wybranek miłość tę może  odnaleźć jedynie w ramionach – innego mężczyzny...

 

 

 

Dom pod lasem to zbiór wybranych utworów z tomików Autograf oraz Rozmowy z Noe i rozprawa z Blasiusem. Wiersze dotyczą głównie miłości, choć znalazły się również wśród nich utwory lekko satyryczne, a nawet takie, które nazywam „antywierszami”.

 

Część z nich można posłuchać w zakładce LITERATURA AUDIO, gdzie nadałem im formę krótkich „spektakli poetyckich”.

 

Jeśli pragnie Czytelnik dowiedzieć się czegoś więcej o zebranych w tomiku utworach, zapraszam gorąco do zapoznania się z informacją o każdym z tomików z osobna oraz do szukania każdego z nich w sieci, gdzie niebawem obydwa zostaną w całości opublikowane.

 

Starałem się niniejszy tomik zaprezentować Czytelnikowi w estetycznej szacie, wobec czego nie jest on na razie dostępny w formatach na czytniki, a jedynie w formie PDF.

 

 

Sentencja 3

 

Bóg nie jest instytucją. Instytucją jest Diabeł. 

Paszkwil 1

 

Przyszła baba do lekarza, a lekarz... miał dyżur.

Paszkwil 2

 

Czy Bogu w berecie jest do twarzy? Może lepiej byłoby mu w kapeluszu?

Sentencja 1

 

Nie pozwólmy, proszę, by wmówiono nam, że literatura piękna może nie mieć formy i literackiego kunsztu. Nie bez kozery nazwano ją kiedyś „piękną".

Sentencja 2

 

Niech każdy z nas podpiera się wiedzą, lecz niechaj stoi na własnym rozumie.

premiera powieści

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Powieść:

Arco Iris

 

 

Powieść:

Lemon

 

 

 

 

powieść:

Szczypce do kurczaków

 

 

Poezja:

MILCZĄCY NOE

 

 


 

 

 

Tomik:

Rozmowy z Noe i rozprawa z Blasiusem

 

 

Powieść:

Szczypce do kurczaków

 

 

Poezja:

Miłość

 

 

 

Poezja:

Piekło Niebo

 

 

Poezja:

Aniele Boże

 

 

P

Spektakle poetyckie

AUDIO

 

 

 

W pięknym malowniczym górskim miasteczku powstaje Liceum Cortázara. Funkcję dyrektora obejmuje w nim młoda, atrakcyjna pani doktor – pól Polka, pół Hiszpanka – która po wielu latach spędzonych w Maladze powraca do swego rodzinnego kraju i miasta. Do tego samego miasta w ślad za nią powraca postać tajemniczego (niezrównoważonego psychicznie) mężczyzny, który, rozkochany w osobie sławnej ze swych lirycznych arcydziełek młodej poetki (tejże samej pani doktor), poddaje jej aktualne życie procesowi wnikliwej lustracji, konsekwentnie uczestnicząc w jej życiu poprzez śledzenie jej każdego kroku i czyniąc z niej boginię, do której nieomalże się modli. Nie wie jednak, że jego postać jest w pewien sposób „nierzeczywista”...


Tymczasem młoda, wrażliwa Susan, przekonana, że powrót do kraju jej dzieciństwa pozwoli jej uleczyć się z bolesnych rozczarowań w byłym związku, zaczyna angażować się emocjonalnie w relację ze swoim podopiecznym, oczarowana jego lirykami i nietuzinkową osobowością. W świecie marzeń widzi siebie jako kobietę, która spotkała w końcu na swej drodze poetyckiego księcia, o jakim zawsze w głębi duszy śniła. Czuje, że ów książę podobnie jak ona tęskni za prawdziwą miłością, ale nie przychodzi jej do głowy, że miłość tę może on jedynie odnaleźć w ramionach – innego mężczyzny...

 Dziękuję za odwiedziny,

 

           

VERSIÓN ESPAÑOLA

  1. pl
  2. es

w górę

 

Mówi się często, że myśl, a właściwie to – pomysł, jest dzisiaj w cenie. Niestety nie mogę się z tym do końca zgodzić. Pomysł czasem może i jest w cenie, jeśli ktoś mający pomysł „umiejętnie” sprzeda najpierw samego siebie, ale myśl… no cóż – myślenie w dzisiejszych czasach zeszło na dalszy plan; jest tak samo niemodne jak poezja i tak samo niewskazane jak sprzeciwianie się ogólnie panującym nurtom. Bo myślenie to niejednokrotnie właśnie sprzeciw wobec tych nurtów – trendów, które czynią z człowieka jednostkę podległą, niewychodzącą poza szereg i w końcu… jednostkę bezmyślną.

 

Mawiał kiedyś filozof: „Myślę, więc jestem”. Dziś myślący powie sobie: „Myślę, więc mnie nie ma”. Jeśli bowiem za dużo myślisz, odsłaniasz zło tego świata. Jeśli chcesz je odsłonić, zamkną ci usta i sprawią, by cię po prostu „nie było”.

 

Więc i Ty, Czytelniku, za dużo nie myśl. Przeczytaj „Harry’ego Pottera” i niech ci będzie dobrze w „zaczarowanej krainie”. A i Ty, Pisarzu, za mądrze nie pisz, jeśli książki swoje sprzedawać w naszym świecie chcesz…

 

 

Prezentowany Państwu tomik poezji jest głównie zbiorem wierszy o miłości i odpowiedzialności za drugiego człowieka. Uczy m.in., czym jest lub czym powinien być szacunek do drugiego człowieka i odpowiedzialność za relację z nim. Pokazuje, czym jest dzisiaj honor i współzależność oraz co znaczy miłość, zakochanie, przyjaźń i ból po zbrodni porzucenia człowieka przez człowieka. Wiersze, które Państwo przeczytają i których Państwo posłuchają, stanowią antytezę (sprzeciw) do tego wszystkiego, co propaguje dziś współczesna kultura masowa, której udało się sprawić, że nie bardzo jesteśmy świadomi tego, jak wielka różnica jest między „zakochaniem” a „kochaniem”, i że wydaje nam się dziś, że jeden, drugi, trzeci „ex” - to naturalna kolej rzeczy…


Sztandarowymi wierszami w zbiorze są m.in.: „Sakiewka pustych słów”, „Bliskość”, „Milczący Noe” i „Kontenery na śmieci”.

 

 

e.

Autograf jest zbiorem głównie poezji miłosnej. Znajdują się w nim wybrane utwory z okresu 1999 – 2005 – pośród których incydentalnie znalazły również swoje miejsce lapidarne wiersze białe. Zdecydowana jednak większość utworów to liryki opatrzone w rymy, czasem sylabiczne tudzież sylabotoniczne, w których szczególny nacisk Autor kładzie na słowo i dającą się nim „wyszydełkować” metaforę. Wiersze nie są zestawione chronologicznie, ani też nie zaopatrzono ich w daty. Czytelnik winien sam doszukać się w utworach faktycznej chronologii, odkrywając w ten sposób intymny świat podmiotu lirycznego.

 

Tomik o tematyce lekkiej, refleksyjnej, miłosnej i erotycznej. Odnajdą się w nim osoby wrażliwe na piękno i emocje. Z pewnością zawiera on lżejsze formy od wierszy w zbiorze "Rozmowy z Noe i rozprawa z Blasiusem". 

 

copyright by alexander haus, 2018